Życiorys

Dziecięce lata i nauka

Melchior Chyliński urodził się 6 stycznia 1694 r. we wsi Wysoczka, w parafii Buk, koło Poznania. Na chrzcie otrzymał imię Melchior, Jego rodzice, Jan Arnold Chyliński i Marianna Małgorzata z Kierskich, należeli do drobnej szlachty wielkopolskiej. Melchior od dziecka okazywał pobożność i miłosierdzie dla biednych.

Ukończył szkołę parafialną w Buku, a następnie kolegium humanistyczne jezuitów w Poznaniu. Po trzech latach nauki Melchior opuścił jednak kolegium. Przyczyną była prawdopodobnie choroba i śmierć ojca.

Służba wojskowa

W 1712 r. zaciągnął się do wojska, gdzie przez trzy lata doszedł do stopnia oficerskiego i został komendantem chorągwi.

Po trzech latach uznał, że służba wojskowa nie była jego powołaniem. Odszedłem, bo mi się tam nie podobało – tłumaczył krótko.

Boże powołanie

Czując w sobie powołanie do służby Bożej wstąpił do Zakonu Franciszkanów Krakowie, w 1715 r. Po przyjęciu habitu zakonnego otrzymał imię zakonne Rafał.

Nowicjat odbywał w Piotrkowie. Studia teologiczne odbył w Kaliszu i Obornikach, a święcenia kapłańskie otrzymał w Poznaniu w roku 1717. Przełożeni po święceniach posyłali go na różne placówki duszpasterskie. Pracował w Radziejowie, Pyzdrach, Kaliszu, Gnieźnie, Warszawie, Poznaniu i Warce. Zasłynął wielkim talentem misjonarskim oraz życiem ascetycznym. Gdy w roku 1736 wybuchła w całej Małopolsce zaraza, o. Rafał zgłosił się na ochotnika do Krakowa na kapelana i pielęgniarza zarażonych. Prosił, by mu wyznaczano stałe dyżury w szpitalu. Warunki były tam straszne. Brakowało lekarstw i zorganizowanej pomocy sanitarnej, gdyż nawet lekarze w obawie przed epidemią wyjechali z Krakowa. O. Rafał opiekował się ludźmi leżącymi w barłogach, z których wydzielał się niesamowity fetor. Posilał ich czym mógł, pokrzepiał rozdając chleb, pocieszając, słuchając spowiedzi, a zmarłych grzebał.

Posługa ubogim

Epidemia ustąpiła po dwóch latach, wtedy o. Rafał został skierowany do klasztoru w Łagiewnikach koło Łodzi, gdzie powierzono mu opiekę nad żebrakami. Wielu ich przyciągało sanktuarium św. Antoniego Padewskiego – miejsce licznych odpustów i pielgrzymek. Tam właśnie o. Rafał zasłynął jako wielki opiekun chorych, ubogich i nieszczęśliwych, a także jako spowiednik, pokutnik i egzorcysta.

Szukali u niego pomocy dla swych dusz i ciał nie tylko chorzy i bezdomni, ale i ludzie ze szlacheckich rodów. W swoim miłosierdziu o. Rafał posuwał się tak daleko, że oddawał swój płaszcz czy bieliznę, a spiżarnia klasztorna za jego przyczyną nieraz świeciła pustką.

Ostatnie lata życia

Życie o. Rafała Chylińskiego pełne pokuty i cierpienia życie trwało zaledwie 47 lat. Pełną miłości i pokory opiekę nad chorymi przerwała choroba, zmuszając go do pozostania w celi zakonnej. Chorując przez trzy tygodnie, dawał przykład wielkiej cierpliwości, z jaką znosił wszelkie cierpienia. Współbracia uważali, że przepowiedział dzień swojej śmierci, prosząc w przededniu o udzielenie sakramentów. Zmarł w Łagiewnikach 2 grudnia 1741 r. Tam w kościele znajdują się jego relikwie, do których pielgrzymki rozpoczęły się niemal od razu po pogrzebie. Kult o. Rafała, podtrzymywany cudami, które dokumentowali współbracia, przetrwał 250 lat. Proces beatyfikacyjny, przerwany przez rozbiory Polski, a następnie dwie wojny światowe został wznowiony w naszych czasach.

O ile za życia uznawano jego wielkie miłosierdzie i moc pokuty, o tyle po śmierci wsławił się wieloma cudami.

Dziejące się przy grobie Rafała Chylińskiego cuda ożywiały kult, tak że przetrwał on do naszych czasów.

Beatyfikacja

Ta trwałość czci oraz uznanie prawdziwości cudownych uzdrowień doprowadziły do ogłoszenia go błogosławionym.

Beatyfikacji o. Rafała dokonał Jan Paweł II w Parku Agrykola w Warszawie 9 czerwca 1991 r., w 250. rocznicę jego śmierci.

Ekshumacje ciała

Ciało bł. Rafał Chylińskiego było ekshumowane kilkakrotnie. Pierwsze otwarcie trumny miało miejsce około 20 lat po jego śmierci w 1772 r. – wtedy zauważono, że jego ciało nie uległo rozkładowi. I pozostaje ono nienaruszone po dzień dzisiejszy. Następnie jego trumnę otwierano w następnych latach w: 1906, 1949. Ostatnia ekshumacja w 1990 r. była związana z procesem beatyfikacyjnym, kiedy to pobrano relikwie z jego ciała.